Mijn haren zijn me heilig. Dagelijks besteed ik minimaal een uur met mijn haren doen, in de spiegel kijken, goed doen, in de spiegeling van de winkelruit kijken, goed doen… en dat de hele dag door. Ijdel? Mja, dat zou je wel kunnen zeggen. Als mijn haren belabberd zitten, voel ik mezelf ook gewoon zuur. Niks is lekkerder dan een vers kapsel, dus ik zit om de paar weken bij Anilton in de stoel.

Ik wissel regelmatig van kapsel als ik het zat ben. Kort, lang, heel kort, heel lang, bovenop lang, zijkant kort. Als mijn haren lang worden gaan ze als een dol schaap krullen. Iets wat ik intens haat. Het is dan echt totaal niet in bedwang te houden. En aangezien ik vrij perfectionistisch ben zit het dan ook nooit goed. Mensen in mijn omgeving kwijlen altijd weg bij mijn bos krullen. Maar ik mot ze niet.

Vroeger toen ik klein was zaten mensen altijd aan mijn haar. “Ah wat een schattig ventje met die blonde krulletjes”. Nu heb ik er wax of gel inzitten zodat het de hele dag goed zit en niemand er aan hoeft te komen. En als iemand dat wel doet, al dan niet per ongeluk of express, dan maak je me echt furieus, haha! Ik denk dat mensen met krullen me wel begrijpen. Hartstikke leuk, maar wat een drama.

woedie krullen
Vroeger. Toen drempels nog kuilen waren. En ik nog blond was in plaats van donker.

Close